Ipikit Ko na

Pulaw

29 October 2018

Kung pwede lang ibalik ang nakaraan. Kung pwede lang bumalik sa aking kabataan. Kung pwede lang burahin ang tinta na nakasulat sa palad na hindi ko na mabuksan. Ang palad na pilit isinasara na parang nakakandadong pintuan. Ewan ko kung bakit parang ayoko na kung ano man ang mayroon ako ngayon. Ang kahapon na nilimot na ay parang nakabukas na aklat. Inagiw, inalikabok, nakakabaliw, nakakapusok, sa puso kong ayaw na sanang tignan kung ano man noon ang nakasulat. Ngunit may mga bagay na kahit ayaw mo na ay walang kang magawa kundi pagbigyan, katulad ng laman ng utak ko na hindi ko na mapipigilan. Parang mabahong tubig sa kanal na umaalingasaw. At para ring mainit na sabaw, pilit mo mang lunukin, nakakapaso, kaya isusuka mo rin. Ayoko ko na! Ayoko nang isipin kung anong mang gusto kong isipin. Nakakaantok pero hindi rin naman inaantok. Mag aalas kwatro na, pero mata ko’y bukas na bukas pa. Nakatitig, natutulala sa wala. Mabuti pang ipikit ko na. Ayoko na! Ayoko nang magpuyat at magising buong gabi hanggang umaga.

Nothing We Could Do

3 October 2018

I can sense pain and sadness in your gestures.
A badly hurt feeling of emotional torture.
I can smell gloom in the deepness of your soul.
Nothing we could do but pray for an early cure.

I can see the past of breakdown in your eyes.
A hidden agenda of truth behind your lies.
I can feel the aching heart even if you deny.
Nothing we could do even how hard we cry.

Nothing we could do with all the failures of you.
Nothing we could do but wish that it wasn’t true.
If only you have told me of what you’ve been through,
It could have been better even if there’s nothing we could do.